Reisdagboek van Marcel Wüst

Reisdagboek van Marcel Wüst
Aan de Ahr, aan de Ahr – ja wat doen ze daar…? "Het is een prima idee om gemoedelijk door het Ahrdal te rijden – dat kunnen we iedereen van harte aanraden, maar als het even kan niet op zondag."


Aan de Ahr, aan de Ahr – ja wat doen ze daar…?

Ja, dat ze aan de Ahr goede wijn maken, wist ik – de Rode-Wijn-wandelroute mochten we in de jaren 80 tijdens een schoolreisje veroveren (eigenlijk was het toen meer een moeten!) en voor de training was ik vaak genoeg op pad door het Ahrdal, om conditie op te doen voor de grote wedstrijden.
Tijdens een korte trip, die als ondertitel prima “Murphys Law” had kunnen dragen, kwam ik echter tot de ontdekking dat ook gezinnen hier uitstekend kunnen fietsen.
Dus, alles wat er mis kon gaan ging ook mis; hier alvast een voorproefje. Wij reden, zoals je dat tijdens een weekendje fietsen vaak doet, op zondag van Keulen richting Dernau, want wij wilden het middenstuk met de gespleten rotsen en diverse routes op oude baanvakken verkennen. Eerst een ongeluk, dan een volledige afsluiting en onbehagen in het kinderzitje bij onze jongste – Olli, 3 jaar. Na een eeuwigdurende omleiding kwamen we maar liefst een uur later aan dan verwacht.

De fietspomp die ik had meegenomen, paste vervolgens niet op het ventiel van de kinderaanhanger, maar hier werden we al snel geholpen door andere Ahrtoeristen. En met een familiefoto voor vertrek zou het dan beginnen. Na de tweede keer drukken op de ontspanner ging het rode lampje aan, en toen wist ik, dat het wel niet meer dan 10 foto’s zouden gaan worden…

Desondanks lieten mijn vrouw Heike, en de jongens Alexander (10) en dus Olli zich niet van de wijs brengen en wij stapten op ons stalen ros. We fietsten erop los, de Ahr tegemoet, en het was mooi om te zien, dat veel mensen hetzelfde idee hadden als wij. Er werd druk gefietst, maar op de goed aangelegde fietsroute hadden we nooit het gevoel dat het overvol was.

Al snel kwam de Saffenberger Tunnel – 285 meter lang en men wist ook in het halfdonker meteen: “We zijn niet alleen”. Wat mensen ertoe aanzet, om als ze door een tunnel rijden geluiden te maken, die duidelijk bewijzen dat we van de apen afstammen, is mij een raadsel. Wij brulden in elk geval zo goed mogelijk mee – alleen Olli in de aanhanger vond het een beetje "suf".

De ontmoetingen in de tunnel beperkten zich dankzij de goede verlichting niet alleen tot tegemoetkomende fietsers, maar een fotoserie met deze titel, namelijk “ontmoetingen” sierde de gehele route. Bijna een openluchtmuseum dus, alleen niet helemaal onder de blote hemel.

Nog nauwelijks uit de tunnel lokte al de eerste verleiding; een Biergarten direct langs het perron van de Ahrtalbahn. Dat betekent, dat wie hier te lang zit theoretisch de rest van de route met de trein kan afleggen…

De Ahrtalspoorlijn, zoals de bewijsfoto laat zien, heeft zelfs een eigen fanclub; of de dame te zeer had genoten van het bier in de tuin, wilde ze me niet verraden… 

In Ahrbrück, waar we een bruggenfoto hebben gemaakt (daarna gaf de camera definitief de geest…) fietsten we over prachtige paden weg van de hoofdweg door het dal dat zich langzaam opende.

Tijdens een volgende pauze discussieerden we met gelijkgestemde gezinnen over de vraag, of vliegen het eerder hebben voorzien op mensen die in de schaduw zitten. Dat zou toch een interessant thema voor een wetenschappelijk onderzoek kunnen zijn. Het maakte de kinderen niet uit, ze renden door de weilanden en speelden met de voetbal die we in de aanhanger hadden meegebracht.

Achter Laak tot Altenahr moesten we een klein stukje over de grote weg rijden, en hier hadden we een beetje spijt van het besluit, “zondagsrijders” te zijn. Op de website van Radhelden staat weliswaar te lezen dat er per 24 uur 4700 voertuigen overheen rijden, maar op een zonnige zondag rijden er alleen al 1000 motorrijders – per uur wel te verstaan. Het ging echter goed samen en Olli had plezier in zijn kinderaanhanger: “Papa kijk eens, die is snel…”

In de andere plaatsen Hönningen en Insul vulden wij de drinkflesjes en bewezen, dat niet alle spreekwoorden kloppen: we hielden weer pauze, maar rust roest niet. Dat lag dan wellicht aan het verloop van de terugweg; steeds licht bergaf. Want hoewel de schoonheid van de route nog steeds lokte, draaiden we hier om, zodat ons familie-uitstapje niet zou eindigen in een familiedrama – met ontevreden kinderen.

Het is een prima idee om gemoedelijk door het Ahrdal te rijden – dat kunnen we iedereen van harte aanraden, maar als het even kan niet op zondag.

En nog een tip: Laat Murphy thuis!

Marcel Wüst en zoon Alexander
Familieexcursie op de Ahrfietsroute
Marcel Wüst voor de Saffenburger Tunnel
Uit de duisternis: Saffenburger Tunnel

Weitere Bilder in der Bildergalerie

  • Mijn zoon Alex en ik
  • Alex, ready to go!
  • Saffenburger Tunnel
  • Tussenstop: Biergarten
  • Tussenstop: Biergarten
  • Rust in de biergarten
Fietsers op de Ahrfietsroute

Weitere Informationen zum Ahr-Radweg

Der Ahr-Radweg führt durch die mit Reben behangenen Steillagen und hält unterwegs historische Spuren der Römer und Burgherren bereit.

MEER

UW MENING
Breng uw stem uit...
Nog niet gewaardeerd. Geef als eerste een waardering!
Klik op de waarderingsbalk om dit onderdeel te waarderen.
  • Twitter
  • Facebook
  • studiVZ
  • MySpace
  • deli.cio.us
  • Digg
  • Folkd
  • Google Bookmarks
  • Linkarena
  • Mister Wong
  • Newsvine
  • reddit
  • StumbleUpon
  • Windows Live
  • Yahoo! Bookmarks
  • Yigg

COMMENTAREN
Geen reacties

commentarierën

Voeg reactie toe

* - verplicht veld

*




CAPTCHA afbeelding om SPAM tegen te gaan
Als U het woord niet kunt lezen, klik hier.
*
*